Al in 2007 schreef MdW over de Stichting Ambulancewens!

Een klein gebaar wordt levenswerk

Het was puur toeval dat Kees Veldboer (47) de laatste wens van Mario Stefanutto in vervulling kon laten gaan. Maar dat toeval leidde wel tot het oprichten van de Stichting Ambulance Wens. De bedoeling: om niet per toeval maar helemaal vooropgezet de laatste wens van terminale patiënten te realiseren.

Veldboer: “Het begon allemaal eind vorig jaar. Ik werk op een ambulance. Samen met collega Linda moest ik een patiënt ophalen die voor een onderzoek naar een ziekenhuis moest. Die patiënt was Mario Stefanutto. Hij lag net op de brancard toen er gebeld werd: ‘of het een paar uur later kon’.  Stefanutto vertelde dat het onderzoek al een paar keer was verzet en uitgesteld en vroeg of hij toch alvast bij het ziekenhuis afgezet kan worden. “Dan ben ik er vast en dan komt van uitstel wellicht geen afstel.” Maar dat vonden we niet zo'n goed idee en Linda vroeg hem of hij nog ergens naar toe wilde, waarop Stefanutto grapte: “doe maar een biertje in Hoek van Holland.” Dat was wat te ver weg maar ik vroeg hem of hij dan misschien ergens anders heen wilde. Hij dacht dat we een geintje maakte maar zei dat hij dan graag naar het Westerhoofd in Vlaardingen wilde. Hij was zeeman geweest en wilde dolgraag afscheid nemen van de havens. “Doen we”, zei ik hem. Hij keek me echt ongelovig aan en vroeg me of dat wel kon. Ja dus.” 

Emotioneel
Stefanutto had tranen in zijn ogen toen hij over zijn zo geliefde water uitkeek.  Veldboer: “Toen we hem daarna naar het ziekenhuis brachten reed zijn zoon met ons mee en hij vertelde ons dat zijn vader zo ontzettend graag nog een keertje wilde varen. Die vraag bleef door mijn hoofd spoken. Een keertje varen. Dat moest toch te regelen zijn. Afijn, ik ben op zoek gegaan naar de mogelijkheden en had succes bij Spido. Directeur Van Dijk zei volmondig ‘ja’ , en zo kon ik het tochtje, een week na de rit naar Vlaardingen, voor hem regelen. En, alsof het zo moest zijn, op de dag dat hij zou gaan varen kreeg Mario Stefanutto weer een oproep van het ziekenhuis. Toen vertelde ik dat nu even op hem moesten wachten omdat hij eerst iets anders ging doen. Het was een paar dagen voor kerst en prachtig, zonnig weer toen we richting Mario Stefanutto’s huis reden. Je had zijn gezicht moeten zien toen we hem met brancard en al de boot op reden. Hij maakte die dag de tocht van zijn leven. Nooit vergeet ik de emoties, zowel die van hem als van mij en mijn collega. Daarna brachten we hem netjes naar het ziekenhuis. Het was een bijzondere ervaring en we hielden na afloop nog contact met elkaar. Helaas overleed Mario kortgeleden en ik krijg nog tranen in mijn ogen als ik denk aan de toespraak die hij zelf geschreven had en die werd voorgelezen tijdens de plechtigheid. Hij omschreef zijn boottochtje met de Spido als een van de mooiste dingen die hem ooit is overkomen. Dat vergeet ik nooit meer.”

Geld bij elkaar sprokkelen
Door die ervaring besefte Kees Veldboer dat hij hier iets mee wilde doen. ”Er bestaan al wat stichtingen en instellingen die de laatste wens van een patiënt vervullen maar de Stichting Ambulance Wens is in dat opzicht anders, omdat wij wensen vervullen van mensen die alleen nog maar per ambulance vervoerd kunnen worden. Op dit moment heb ik de toezegging van mijn baas Jan Hartman, directeur van de Ambulancedienst Rotterdam Rijnmond dat ik een ambulance mag gebruiken als ik die voor een laatste wens van een patiënt nodig heb. Dat is geweldig. Maar het is toch de bedoeling is dat de stichting een eigen ambulance krijgt, volledig uitgerust voor ziekenvervoer. Dan hoeven we niet te kijken of er een wagen beschikbaar is en kunnen we veel flexibeler zijn.” Daarom richtte Veldboer een stichting op om het benodigde geld voor de aanschaf, het onderhoud en de brandstof van de ambulance bij elkaar te brengen.

Laatste wens
Het belangrijkste vindt Veldboer echter dat bedrijven, die een verzoek voor een laatste wens krijgen, deze inwilligen. "Je doet er iemand zo’n groot plezier mee. We hebben geen betaalde krachten, het is allemaal vrijwilligerswerk, ook van het ambulancepersoneel dat op wagen meerijdt. De patiënten betalen geen eigen bijdrage want wij vinden dat het vervullen van een laatste wens niet van geld afhankelijk moet zijn. Daarin gaan we ver, zowel letterlijk als figuurlijk. Ik ben gegrepen door het idee dat je op een relatief simpele manier zoveel kunt betekenen voor een mens die in de laatste fase van zijn leven zit. Dat wil ik uitdragen. Dat soms letterlijke laatste pleziertje, dat heeft toch iedereen verdiend!” Kees Velboer koestert daarom de brief van Mario Stefanutto, waarmee het allemaal begon:  “Zo’n klein gebaar van een betrokken persoon kan een enorme positieve impact hebben. Dat kan ik u uit eigen ervaring vertellen.”

Gepubliceerd Postiljon 2007